Weryfikacja numeru VIN w Polsce wymaga jednoczesnego uwzględnienia przepisów europejskich (Rozporządzenie UE 2018/858 oraz PN-ISO 3779) i federalnych przepisów amerykańskich (49 CFR Part 565), ponieważ polski park samochodowy obejmuje zarówno pojazdy z salonów UE, jak i import z USA oraz Kanady. W polskim dowodzie rejestracyjnym 17-znakowy identyfikator jest zawsze wpisany w Rubryce E.
Pozycje 01—03 (WMI) Kraj pochodzenia i kod producenta (np. TMB, WVW, WBA, 1FA, SUA)
Pozycje 04—08 (VDS) Seria modelu, typ nadwozia, wariant silnika i układ poduszek (lub ZZZ w UE)
Pozycja 09 (Check Digit) Cyfra kontrolna Modulo 11 (0–9 lub X w USA) albo znak seryjny w UE
Pozycja 10 (Rok modelowy) Kod rocznika w 30-letnim cyklu ISO (np. L=2020, M=2021, N=2022, P=2023, R=2024)
Pozycja 11 (Fabryka) Kod zakładu montażowego (np. W=Wolfsburg, X=Poznań, N=Mladá Boleslav)
Pozycje 12—17 (Sekwencja) Unikalny numer produkcyjny na taśmie (decyduje o doborze części OEM)
Jak uzupełnić dekodowanie techniczne o rejestry CEPiK i UFG?
Dekoder techniczny VIN odczytuje fabryczną specyfikację konstrukcyjną pojazdu, natomiast historię przeglądów na Stacjach Kontroli Pojazdów (SKP), odczyty drogomierza oraz status polisy OC przechowują państwowe rejestry CEPiK i UFG. Po rozkodowaniu parametrów technicznych powyżej przejdź do przewodnika sprawdzenia pojazdu w CEPiK i bazie UFG, sprawdź zasady doboru części i wyposażenia po VIN lub przeanalizuj pełną tabelę kodów i budowy numeru VIN.